Wiktor Grodecki

Wielokrotnie nagradzany polski reżyser, scenarzysta, montażysta na stałe mieszkający i tworzący za granicą: w USA, Wielkiej Brytanii, Czechach, Niemczech i na Litwie, zajmujący się filmami fabularnymi i dokumentalnymi.

Poczas konferencji  opowie o specyfice inwestowania w niezależne projekty filmowe – pojęciu „pieniądza w czasie”, czasu i technologii niezależnych realizacji filmowych, sposóbach sprzedaży, dystrybucji i uzyskiwania profitów na światowym rynku filmów niezależnych.

Bio:

Studiował pod kierunkiem profesora Wojciecha Jerzego Hasa (któremu zadedykował „Nienasycenie”) w Państwowej Wyższej Szkole Filmowej, Telewizyjnej i Teatralnej w Łodzi. Od 1983 roku mieszka w Los Angeles i Londynie. Pracuje jako reżyser, scenarzysta i montażysta filmowy zarówno w tych krajach jak i w Polsce, Czechach, Niemczech i na Litwie. „Nienasycenie”, jakkolwiek nakręcone w całości w Wilnie, jest pierwszym polskim filmem Grodeckiego dokumencie o Romanie Polańskim „Portret artysty z czasów młodości” (1981) i absolutoryjnym filmie „Nagi przyszedłem”, który był ekranizacją opowiadania Jerzego Andrzejewskiego „Nikt”. Jerzy Andrzejewski osobiście wyraził zgodę na powtórne sfilmowanie przez Wiktora Grodeckiego „Bram raju” (wcześniej zekranizowanych przez Andrzeja Wajdę), ale do realizacji filmu, z przyczyn niezależnych od reżysera, nie doszło.

Filmem, który przetarł Wiktorowi Grodeckiemu drogę do zagranicznej kariery był zrealizowany w USA obraz p.t. „Him” (1985), wyprodukowany przez University of Minessota Film Society z pomocą sławnego producenta Alberta Milgrona. Spośród filmów fabularnych, jakie Wiktor Grodecki nakręcił przed „Nienasyceniem” największy rozgłos zdobyła powstała w Czechach w 1997 roku „Mandragora”. Ta dramatyczna opowieść o młodym chłopaku poznającym świat seksu, narkotyków i AIDS zdobyła szereg nagród na festiwalach filmowym w Genewie i Palm Springs. „Mandragorę” obejrzał Vaclav Havel. W liście do reżysera były prezydent Czech napisał, że z wszystkich czeskich filmów, które ostatnio oglądał, ten spodobał mu się najbardziej. Dziękował reżyserowi za jedyny w tamtym okresie czeski film poruszający ważne problemy społeczne.

Na trzy lata przed „Mandragorą” sukces odniósł dokument Grodeckiego „Not Angels But Angels” mówiący o dziecięcej prostytucji. Film ten pokazano na kilku festiwalach, m.in. w Nowym Jorku, Montrealu i Berlinie. Inne aspekty tego samego problemu twórca „Nienasycenia” ukazał w także dokumentalnym filmie „Body Without Soul” (1996), uznanym za kontrowersyjny, ale przyjętym z uznaniem. W 1999 roku Wiktor Grodecki zrealizował w Niemczech telewizyjną komedię romantyczną „Ich wunsch Dir Liebe”, w której zagrała Marianne Sagebrecht, aktorka znana z filmów Percy Adlona, takich jak „Bagdad Cafe” czy „Rozalka idzie na zakupy”. W komedii Grodeckiego partnerowali jej dwaj sławni aktorzy – Mathieu Carriere i Hark Bohm.

Wiktor Grodecki przeważnie sam pisze scenariusze do swoich filmów i sam je montuje. Spośród zmontowanych przez niego filmów innych reżyserów polskim telewidzom znany jest dramat sensacyjny Carlo Quinteiro „Nocny pociąg do Wenecji” (Niemcy 1994).

Źródło: Stopklatka